چگونه از اضافه بار حسی در رقص دو نفره جلوگیری کنیم
رقصیدن راهی فوق‌العاده برای حس کردن بدن خود و ابراز وجود بدون کلمات است. اما برای افراد در طیف اوتیسم یا دارای ADHD، رقص دو نفره کلاسیک در یک سالن شلوغ میتواند به معنای اضافه بار حسی باشد. موسیقی بلند، نورهای چشمک‌زن، تماس بدنی نزدیک و شلوغی مداوم در زمین رقص، سیستم عصبی را به شدت تحت فشار قرار می‌دهد. بنابراین، انتخاب یک محیط با محرکهای کم از همان ابتدا بسیار مهم است. بسیاری از آموزشگاه‌های رقص اکنون دوره‌های ویژه‌ای ارائه می‌دهند که در آن‌ها صدای موسیقی کاهش یافته و اندازه گروه عمداً کوچک نگه داشته می‌شود. همچنین در Social Dance، می‌توان با توافق‌های مشخص، فضایی امن ایجاد کرد.
کسی که به عنوان یک فرد نورودایورجنت به دنبال شریک رقص است، از ارتباط شفاف و باز بهره می‌برد. یک شریک رقص با درک بالا در زمینه ADHD یا فردی که از جستجوی شریک رقص برای اوتیسم حمایت می‌کند، شروع کار را بسیار آسان‌تر می‌کند. صحبت کردن در مورد محدودیت‌های شخصی، مانند نیاز به استراحت یا حساسیت به لمس‌های خاص، از قبل کمک‌کننده است. به این ترتیب، می‌توان از رقصیدن مشترک بدون فشار و پنهان‌کاری لذت برد، در حالی که مغز حرکات را با سرعت خاص خود پردازش می‌کند.
