Geschiedenis van de Tango: De weg van de achterbuurten naar de salons

De wortels van de Tango Argentino liggen in de late 19e eeuw aan de Rio de la Plata. In de overvolle immigrantenwijken van Buenos Aires en Montevideo, de zogenaamde Conventillos, ontmoetten Europese migranten Afrikaanse ritmes en de muziek van de inheemse gaucho's. Uit deze melange van heimwee, hoop en eenzaamheid ontstond de rauwe geschiedenis van de dansmuziek in Zuid-Amerika. In de kroegen en bordelen van de havenwijken zoals La Boca vormde zich de Guardia Vieja tango, de oude garde van de tango. Destijds was de dans berucht, hoogst improvisatorisch en in de hogere kringen absoluut taboe. Mannen dansten vaak met elkaar op straat om de complexe passen te oefenen en vrouwen in de danszalen te imponeren.

De sprong over de oceaan naar de Parijse salons

Het eigenlijke keerpunt voor de wereldwijde acceptatie van de tango vond plaats in het begin van de 20e eeuw in Europa. Jonge, welgestelde Argentijnen brachten de dans naar de uitgaansbuurten van Parijs. Daar ontwikkelde zich een ware tangomanie die de morele hoeders van de oude wereld schokte en tegelijkertijd fascineerde. Pas toen de Parijse high society de dans salonfähig verklaarde, veranderde ook in Buenos Aires de houding van de hogere klasse. De tango keerde gereinigd en glamoureus terug naar zijn thuisland, veroverde de grote balzalen en luidde de gouden eeuw van de jaren 1930 en 1940 in. Wie vandaag de stap waagt, zoekt vaak gericht naar een danspartner voor Tango gezocht om deze diepe verbinding in de dans zelf te voelen.

De revolutie van de Tango Nuevo door Astor Piazzolla

Na een fase van verval in de jaren 1950, veroorzaakt door politieke omwentelingen en de opkomst van de rock-'n-roll, vond de muziekstijl zichzelf volledig opnieuw uit. De Astor Piazzolla geschiedenis markeert het begin van de Tango Nuevo. Piazzolla, die klassieke compositieleer in Parijs had gestudeerd, brak met de starre tradities van de dansorkesten. Hij integreerde elementen van jazz en klassiek modernisme in het traditionele ritme en bracht de bandoneon van de dansvloer naar de internationale concertzalen. Hoewel hij aanvankelijk door traditionalisten in Argentinië werd aangevallen, redde zijn muzikale revolutie het genre van de vergetelheid en effende het de weg voor de wereldwijde renaissance van de tango op de moderne milonga's.