چگونه سازهای سنتی بدن رقصنده را شکل میدهند
وقتی از سالنهای رقص کلاسیک اروپایی فاصله میگیریم، پایه و اساس حرکت بهطور بنیادی تغییر میکند. در حالی که در رقصهای استاندارد، صدای یکنواخت و ملودیک ارکستر اغلب ضربآهنگ را تعیین میکند، در موسیقی ملل، ارتباط مستقیم و فیزیکی میان منبع صدا و بدن رقصنده غالب است. یک ساز واحد مانند «دjembe» آفریقای غربی یا «داربوکا»ی شرقی میتواند با رنگهای صوتی ظریف و پویایی عظیم خود، کل جوامع رقصنده را به خلسه ببرد یا آنها را به سمت تکنوازیهای انفجاری سوق دهد.
درک این سازها، نحوه حرکت ما را تغییر میدهد. کسی که یاد میگیرد باس عمیق یک دف را در لگن خود حس کند یا تزئینات ظریف یک «عود» را با دستانش ترسیم کند، دیگر فقط با موسیقی نمیرقصد، بلکه بخشی از آن میشود. این صداهای ارگانیک ما را دعوت میکنند تا وضعیت بدنی خشک و رسمی را کنار بگذاریم و به سراغ حرکات ایزوله، گامهای زمینی و بداههپردازی آزاد برویم. برای غوطهور شدن بیشتر در این جهانهای صوتی جذاب، نگاهی به موسیقی برای رقص انفرادی: ریتمهای جادویی موسیقی ملل نیز ارزشمند است که چارچوب نظری این سفر رقص را تشکیل میدهد.




