Salsa Musik Geschichte: Von Kuba nach New York

Korzenie Salsa tkwią głęboko w historii Karaibów. Kuba w XIX i na początku XX wieku była muzycznym laboratorium, w którym duchowe, rytmiczne tradycje Afryki Zachodniej mieszały się z melodiami i instrumentami hiszpańskich kolonizatorów. W centrum tego rozwoju znajdowały się afrokubańskie rytmy, przede wszystkim Son Cubano. Son łączył afrykański śpiew typu zawołanie i odpowiedź oraz nośną rytmikę clave z hiszpańską gitarą. Stanowił on fundament, na którym później miało zostać zbudowane wszystko inne. Kto dziś na imprezie tanecznej szuka rytmu, podświadomie sięga do tych wielowiekowych struktur. Głębsze zrozumienie tych rytmów ogromnie pomaga w rozpoznawaniu taktu w muzyce tanecznej i pełnym oddaniu się emocjom.

Obok Son, erę przed wielkim boomem na Salsa kształtowało przede wszystkim Mambo. W latach 40. i 50. XX wieku liderzy orkiestr, tacy jak Perez Prado i Beny Moré, sprawiali, że sale w Hawanie, a wkrótce także w Nowym Jorku, wrzały. Mambo było dzikie, szybkie i charakteryzowało się jazzowymi sekcjami dętymi. Postawiło ono poprzeczkę dla tego, co musiała oferować taneczna muzyka latynoamerykańska, niezwykle wysoko. W tym samym czasie rozwijał się Cha-Cha-Cha, który swoim nieco wolniejszym tempem przemawiał do szerokich mas. Wszystkie te style wędrowały w bagażu migrantów, którzy w poszukiwaniu lepszego życia opuszczali swoją ojczyznę i przywozili swoje muzyczne skarby do metropolii Ameryki Północnej.

W latach 60. i 70. XX wieku Nowy Jork, a zwłaszcza dzielnica East Harlem, znana również jako El Barrio, stała się epicentrum nowego ruchu. Portorykańscy i kubańscy imigranci zetknęli się tutaj z miejską energią jazzu, soulu i R&B. W tym kreatywnym tyglu tradycyjne afrokubańskie rytmy połączyły się z surowym, szczerym brzmieniem nowojorskich ulic. Muzycy poszukiwali własnej tożsamości, która odzwierciedlałaby ich rozdarcie między tęsknotą za tropikalną ojczyzną a twardą walką o przetrwanie w betonowej dżungli. Do tradycyjnej orkiestry dodali ciężkie puzony, które nadały brzmieniu niespotykaną, agresywną moc.

Termin Salsa, po hiszpańsku oznaczający sos, stał się w tamtym czasie genialnym chwytem marketingowym i sztandarem jednoczącym całe pokolenie wygnańców z Ameryki Łacińskiej. Nie był to zupełnie nowy gatunek muzyczny, lecz pikantna, wybuchowa mieszanka Son, Mambo, Guaguancó i Cha-Cha-Cha, wzbogacona nowojorskimi wpływami jazzowymi. Ta muzyka była polityczna, głośna i dumna. Opowiadała historie o biedzie, solidarności i nieokiełznanej radości życia społeczności Barrio. Kto chce zrozumieć tę epokę, musi pojąć, że salsa była czymś znacznie więcej niż tylko muzyką rozrywkową: była ścieżką dźwiękową społecznej i kulturowej emancypacji społeczności latynoskiej w USA.

Keine Institution prägte die goldene Ära der Salsa so entscheidend wie das Plattenlabel Fania Records, das 1964 vom Musiker Johnny Pacheco und dem Anwalt Jerry Masucci gegründet wurde. Fania wurde zum Motown der lateinamerikanischen Musik. Sie nahmen die talentiertesten Musiker der New Yorker Szene unter Vertrag und formten daraus ein All-Star-Ensemble, das Musikgeschichte schreiben sollte. Die Fania All Stars vereinten Genies wie den Posaunisten Willie Colón, den begnadeten Sänger Héctor Lavoe, die charismatische Queen of Salsa Celia Cruz und den intellektuellen Songwriter Rubén Blades auf einer einzigen Bühne.

Das legendäre Konzert der Fania All Stars im New Yorker Club Cheetah im Jahr 1971 gilt als die Geburtsstunde des weltweiten Salsa-Booms. Die Energie dieses Auftritts, festgehalten im Dokumentarfilm Our Latin Thing, katapultierte die Musik aus den Hinterhöfen von El Barrio auf die internationalen Bühnen. Fania füllte bald riesige Stadien von Afrika bis Lateinamerika. Mit anspruchsvollen Texten, die soziale Missstände anprangerten, bewies das Kollektiv, dass Tanzmusik tiefgründig und tanzbar zugleich sein kann. Diese Ära legte den Grundstein für die weltweite Begeisterung, die bis heute jeden Social Dance Abend auf der ganzen Welt antreibt.