Duchowa podróż derwiszów w semie
Rytualny taniec derwiszów, znany jako sema, to znacznie więcej niż tylko seria obrotów. To fizyczna modlitwa, ukształtowana w XIII wieku przez mistyka Dżalaluddina Rumiego. W centrum znajduje się próba przezwyciężenia własnego ego poprzez powtarzalny ruch i doświadczenia duchowej jedności z boskością. W przeciwieństwie do nowoczesnych pokazowych tańców obrotowych, nie chodzi tu o estetykę czy rozrywkę dla publiczności. Każdy gest w rytualnym tańcu sufickim posiada głębokie symboliczne znaczenie. Zdjęcie ciemnego płaszcza na początku symbolizuje zrzucenie ziemskich ciężarów, podczas gdy wysoki filcowy kapelusz reprezentuje nagrobek ego.
Symbolika postawy ciała
Podczas obrotów derwisze szeroko rozkładają ramiona. Prawa dłoń jest otwarta w górę ku niebu, aby przyjąć boską łaskę. Lewa dłoń skierowana jest w dół ku ziemi, aby przekazać tę energię ludzkości. Sam tancerz pełni przy tym jedynie rolę kanału. Ta precyzyjna postawa wymaga głębokiego fizycznego wycentrowania, które można osiągnąć tylko dzięki wieloletniemu duchowemu i fizycznemu przygotowaniu.




