Tekst: Mary De LucaAktualizacja:
Na udansa znajdziesz osoby o podobnych zainteresowaniach, które podzielają Twoją pasję do muzyki, a także odpowiednie kursy i milongi w Twojej okolicy. Nawiązuj kontakty i przeżyj wspólnie złotą erę tanga na parkiecie.
Tango to nie taniec, który po prostu liczysz. Dopiero gdy zrozumiesz subtelne niuanse instrumentów i poczujesz duszę muzyki, każdy krok zamieni się w prawdziwą rozmowę bez słów.
Bandoneon to instrument dęty klawiszowy pochodzący z Niemiec, który pod koniec XIX wieku trafił do Argentyny. Dzięki swojemu melancholijnemu, wielowymiarowemu brzmieniu stał się niezastąpionym głównym instrumentem i emocjonalną duszą Tango Argentino.
Kto zaczyna przygodę z Tango Argentino, szybko zauważa, że ten świat jest zdominowany przez trzy zupełnie różne rytmy. Klasyczne tango stanowi fundament, niesiony przez dostojny, często melancholijny metrum cztery czwarte. Tutaj sztuka polega na świadomym opóźnianiu i zabawie ciszą między uderzeniami. Zupełnie inaczej prezentuje się Tango Vals, który interpretuje klasycznego walca wiedeńskiego w metrum trzy czwarte i wymaga płynnej, kolistej dynamiki.
Żywy kontrast stanowi dla nich Milonga. Opiera się ona na szybkim metrum dwie czwarte z synkopowanymi akcentami, które wywodzą się bezpośrednio z afrykańskiego Candombe. Różnica między Tango Vals a Milonga nie tkwi zatem tylko w matematycznych metrum, ale przede wszystkim w emocjonalnym charakterze utworów. Podczas gdy tango pozostawia przestrzeń na głęboką dramatykę, Milonga wymaga zabawowej, niemal psotnej lekkości bez elegijnych pauz.
Epoka między 1935 a 1955 rokiem uważana jest za złotą erę tanga, kiedy to legendarne orkiestry wypełniały sale taneczne Buenos Aires. Każdy z tych zespołów wypracował niepowtarzalne brzmienie, które tancerze do dziś rozpoznają po pierwszych taktach. Orkiestra Juana D’Arienzo, znanego również jako król rytmu, zrewolucjonizowała scenę napędzającym, rytmicznie zwartym stylem, który przyciągnął ludzi z powrotem na parkiet. Jego utwory doskonale nadają się do utrwalenia precyzyjnego rytmu Tango Argentino we własnym ciele.
Elegancki przeciwwymiar stworzył Carlos Di Sarli. Jego muzyka płynie jak miód, niesiona lirycznymi partiami skrzypiec i majestatycznymi akordami fortepianu. Di Sarli wymaga od tańczących ogromnego spokoju oraz umiejętności z przyjemnością wydłużania długich kroków. Kto z kolei szuka głębokiej melancholii i dramatycznych zwrotów akcji, słucha Aníbala Troilo. Jego aranżacje pozostawiają bandoneonowi, westchnieniu będącemu sercem tanga, maksymalną przestrzeń na emocjonalne solówki.
Słuchaj uważnie
Błędy słuchowe
Tango nie jest tańczony stopami, lecz sercem. Kto nie chłonie muzyki, ten jedynie uprawia sport, ale nie tańczy tango.
Aby móc uczyć się i pogłębiać własną muzykalność w Tango, pomocne jest ustrukturyzowane podejście do słuchania. Udani kompozytorzy Tango Argentino rzadko pozostawiali swoje utwory w sztywnym metronomicznym rytmie. Zamiast tego stosują tak zwane rubato, czyli elastyczne rozciąganie i zwalnianie tempa, do którego tancerze muszą się dostosować. Kto uczy się słyszeć rytm Tango, zwraca zatem najpierw uwagę na bandoneon i kontrabas, które wyznaczają strukturę rytmiczną.
Praktyczne wprowadzenie udaje się poprzez skupienie się podczas słuchania na pojedynczym instrumencie, na przykład tylko na pianinie lub skrzypcach. Spróbuj przewidzieć akcenty i końce fraz muzycznych. Utwór muzyczny w Tango jest zbudowany jak rozmowa, istnieją pytania i odpowiedzi pomiędzy grupami instrumentów. Kto rozumie te muzyczne dialogi, nie tańczy już sztywno do liczenia, lecz sam staje się częścią orkiestry.
Napędzający puls dla rytmicznych tancerzy
Król taktu stawia na maksymalną precyzję, wysokie tempo oraz twardy, marszowy rytm. Jego utwory idealnie nadają się do dynamicznych kroków i rytmicznych akcentów na parkiecie.
Płynna elegancja na spokojne chwile
Mistrz tanga zachwyca dostojną elegancją, płynnymi partiami skrzypiec i majestatycznymi przebiegami fortepianu. Jego muzyka wymaga spokoju, długich, sunących kroków oraz głębokiego, medytacyjnego połączenia w parze.
Klasyczne Tango jest tańczone w dostojnym metrum cztery czwarte, podczas gdy Vals w płynnym metrum trzy czwarte. Milonga natomiast opiera się na szybkim, wesołym metrum dwie czwarte z silnym akcentem na synkopy.
Skup się na kontrabasie i pianinie, ponieważ te instrumenty tworzą rytmiczny fundament. Spróbuj zlokalizować ciężki pierwszy uderzenie w takcie, zamiast matematycznie liczyć każdą pojedynczą miarę.
Najlepiej sprawdzają się orkiestry złotej ery między 1935 a 1955 rokiem. Nagrania Juana D’Arienzo oferują bardzo wyraźny, łatwy do usłyszenia rytm, który ułatwia początkującym orientację.
Znajdź odpowiedni kurs i naucz się interpretować muzykę w parze.
Polska: jeszcze nie ma kursów
