Kadryl nietoperza: przebieg północnej tradycji

Kadryla z „Zemsty nietoperza” to niekwestionowany punkt kulminacyjny niemal każdego klasycznego balu. Kiedy o północy pary ustawiają się na sali, formalna etykieta ustępuje miejsca radosnej, niemal kabaretowej atmosferze. Ten historyczny taniec grupowy, skomponowany pierwotnie przez Johanna Straussa syna na motywach jego słynnej operetki „Zemsta nietoperza”, jest dziś żywym dziedzictwem kulturowym. W przeciwieństwie do klasycznego tańca w parach, tutaj na pierwszym planie nie znajduje się idealna postawa, lecz wspólne, często cudownie chaotyczne przeżycie na parkiecie.

Aby nie pogubić się w przebiegu kadryli z „Zemsty nietoperza”, warto zrozumieć jej podstawową strukturę. Tańczy się w tak zwanym ustawieniu kontredansowym. Oznacza to, że dwie pary stoją naprzeciw siebie w rzędzie, tworząc „carré” (kwadrat). Kilka takich rzędów ciągnie się przez całą salę. Ruchy są tradycyjnie zapowiadane na żywo przez mistrza lub mistrzynię tańca przez mikrofon. Te urocze, często dwujęzyczne komendy w języku niemieckim i francuskim napędzają wydarzenie i ratują tych, którzy w zgiełku stracili orientację.

Cała kadryla składa się z sześciu niezależnych części, tak zwanych figur. Każda figura ma swój własny charakter, melodię oraz ustalony zestaw ruchów. Dla figur kadryli nietoperza obowiązuje stała kolejność: nr 1 Pantalon, nr 2 Été, nr 3 Poule, nr 4 Trénis, nr 5 Pastourelle i wreszcie szalony finał z nr 6 Galopp. Kto opanował klasyczne tańce balowe, rozpozna wiele elementów, nawet jeśli tempo tutaj stale rośnie.

Kroki kadryli północnej opierają się w głównej mierze na eleganckich krokach marszowych, chassés (krokach odstawno-dostawnych) oraz głębokich ukłonach przed własnym partnerem, jak i osobą naprzeciwko. W pierwszych pięciu częściach chodzi o zbliżanie się, przechodzenie przez alejki oraz wspólne obroty z damą z pary naprzeciwko. Absolutnym punktem kulminacyjnym jest jednak Pastourelle, podczas której tancerze występują kolejno solo lub w grupach trzyosobowych, podczas gdy cała sala klaszcze w rytm muzyki. W końcowym Galoppie znika wszelka szlachetna powściągliwość: pary pędzą w szybkim kroku zmiennym przez alejki, aż muzyka kończy się wielkim akcentem.

Kto bierze udział w kadrylu o północy po raz pierwszy, zazwyczaj martwi się o błędy. Ale to właśnie one stanowią o uroku tego tańca: potknięcia, błędne skręty i wspólny śmiech z drobnych wpadek są nieodłączną częścią tradycji. Jeśli planujesz przebieg nocy balowej, pod żadnym pozorem nie pomijaj tego punktu programu. Trudno o lepszą okazję, by w swobodny sposób nawiązać rozmowę z innymi gośćmi balu.

Ważna wskazówka dotycząca etykiety dla harmonijnej zabawy: mimo całego rozluźnienia, zwracaj uwagę na swoje otoczenie. Ponieważ alejki są często bardzo ciasno obsadzone, wzajemna wyrozumiałość jest najważniejsza. Jeśli jakaś figura się nie uda, po prostu zacznij od nowa przy następnej zapowiedzi mistrza tańca. instrukcja kadryla wiedeńskiego żyje dzięki wspólnej energii sali. Na koniec podziękuj swoim partnerom oraz osobom naprzeciwko głębokim ukłonem, zanim orkiestra zazwyczaj od razu po tym zaintonuje pełnego werwy walca wiedeńskiego.