Tekst: Mary De LucaAktualizacja:
Na udansa connect znajdziesz osoby o podobnych zainteresowaniach, które podzielają Twoją pasję do Raqs Sharqi. Odkrywaj ekscytujące warsztaty, poznawaj różnorodność orientalnych stylów tańca i nawiązuj kontakty w swojej okolicy.
Za płynnymi ruchami tańca orientalnego kryje się tysiącletnia historia kultury. Odkryj, jak tradycyjne tańce ludowe rozwinęły się w światową formę sztuki i jakie style regionalne kształtują parkiety taneczne do dziś.
Raqs Sharqi to klasyczny taniec orientalny, który rozwinął się w Kairze od lat 20. XX wieku jako forma sztuki scenicznej. Termin ten w tłumaczeniu oznacza po prostu taniec wschodni i odróżnia się od wiejskich tańców ludowych.
Korzenie tańca orientalnego sięgają daleko wstecz i są głęboko zakorzenione w życiu społecznym Bliskiego Wschodu. Wbrew powszechnemu na Zachodzie wyobrażeniu, jakoby była to przede wszystkim sztuka uwodzenia, tradycja ta wywodzi się z okazji rytualnych, uroczystych i wspólnotowych. Kobiety tańczyły często w swoim gronie, aby towarzyszyć etapom życia, takim jak śluby czy narodziny. Historia tańca orientalnego ukazuje ciągły rozwój od rodzinnych tańców ludowych do wysoce rozwiniętej formy sztuki.
Na początku XX wieku taniec w Egipcie przeszedł głęboką transformację. Powstanie modnych dzielnic rozrywkowych w Kairze, zwłaszcza wokół legendarnego Casino Opera należącego do Badii Masabni, zapoczątkowało nową erę. Tutaj tradycyjne ruchy przenikały się z zachodnimi wpływami baletu i tańca estradowego. Z tej fuzji wyłoniło się to, co dziś znamy jako klasyczny taniec orientalny: forma sztuki, która łączy elegancję, wykorzystanie przestrzeni i dramatyczny wyraz.
Jeśli chcesz zrozumieć różnorodność orientalnych stylów tanecznych, musisz przyjrzeć się ich różnym regionalnym odmianom. Hasło Jaki styl tańca do mnie pasuje często kieruje entuzjastów tańca ku formom klasycznym, jednak korzenie tych tańców tkwią w tradycjach ludowych. Egipski Baladi uznawany jest za miejski folklor Kairu. Wykształcił się, gdy ludzie z terenów wiejskich przenosili się do miast i łączyli swoją tradycyjną muzykę z nowoczesnymi instrumentami, takimi jak akordeon. Baladi jest ziemisty, pełen uczuć i w dużej mierze improwizowany, a tancerka utrzymuje głęboki kontakt z podłożem.
Silny kontrast stanowi dla niego tradycja tańca z laską Saidi z Górnego Egiptu. Pierwotnie będący energetycznym tańcem bojowym mężczyzn z długimi drewnianymi kijami, zwanym Tahtib, został zaadaptowany przez kobiety w żartobliwej, kokieteryjnej formie. Ruchy są tu pełne mocy, rytmiczne i charakteryzują się skokami. Zupełnie inne wzorce ruchowe prezentuje styl taneczny Khaleegy z regionu Zatoki Perskiej. Tutaj na pierwszym planie znajdują się płynne, kołyszące kroki oraz rytmiczne falowanie długą, bogato zdobioną suknią, a także taniec z rozpuszczonymi włosami.
Poprawnie
Błąd
Taniec orientalny nie jest sztywnym reliktem przeszłości, lecz żywą formą sztuki, która nieustannie wymyśla się na nowo poprzez dialog między tradycją a nowoczesnością.
Współczesny świat tańca czerpie swoją siłę z ogromnego zakresu historycznego i stylistycznego. Dziś na kursach i festiwalach nie chodzi tylko o odtwarzanie kroków, ale o szanowanie i ucieleśnianie tożsamości kulturowej stojącej za każdym stylem. Kto tańczy klasyczny Raqs Sharqi, wykorzystuje lekkość baletu, podczas gdy utwór w stylu Baladi wymaga ciężkiej, scentrowanej pracy bioder. Ta wiedza chroni taniec przed popadaniem w banał i sprawia, że każdy występ staje się prawdziwą historią.
Dla początkujących ta różnorodność oferuje tę zaletę, że mogą wybierać zgodnie z osobistymi preferencjami i predyspozycjami fizycznymi. Niezależnie od tego, czy wolisz ziemską obecność Baladi, pełną zabawy energię Saidi czy unoszącą się elegancję Raqs Sharqi: każdy styl w wyjątkowy sposób kształtuje świadomość ciała. Kto chce głębiej zanurzyć się w tym świecie, znajdzie w dobrze wyposażonych studiach solidną naukę, która wykracza daleko poza zwykłe treningi fitness.
Glamurowa odmiana estradowa
Klasyczny taniec sceniczny charakteryzuje się przestrzennymi krokami, eleganckim ułożeniem ramion oraz wpływem zachodnich technik tanecznych. Zazwyczaj prezentowany jest w błyszczących, dwuczęściowych kostiumach na dużych scenach.
Ziemiste korzenie tańca
Tradycyjne tańce ludowe, takie jak Baladi czy Saidi, są bardziej ziemiste, zwarte pod względem techniki tanecznej i ściśle powiązane z lokalną społecznością. Tańczy się je zazwyczaj w zamkniętych strojach (galabijach) do tradycyjnych rytmów.
Korzenie tańca orientalnego sięgają Bliskiego Wschodu, a w szczególności starożytnego Egiptu i Mezopotamii. Jego współczesna forma jako tańca scenicznego rozwinęła się na początku XX wieku głównie w Kairze.
Klasyczny Raqs Sharqi to elegancki, często teatralny taniec sceniczny z elementami baletu. Baladi natomiast to ziemisty, improwizowany folklor ludności miejskiej, skupiający się na ruchach miednicy.
Saidi to tradycyjny taniec z Górnego Egiptu, w którym lekka drewniana laska jest wykorzystywana jako rekwizyt. Charakteryzuje się on energicznymi, rytmicznymi krokami oraz dumną postawą ciała.
