แขกต้องเห็นสัญญาณอนุญาตอย่างชัดเจน
ระหว่างการแสดงเปิดงาน พื้นที่เต้นรำเป็นของนักเรียนรุ่นนั้น แขกควรยืนอยู่ริมพื้นที่ เพื่อไม่ให้บดบังสายตาหรือรบกวนการแสดง หลังเสียงดนตรีตัวสุดท้ายจบลง ขอบเขตที่ไม่ได้พูดออกมาก็ยังคงมีผลในช่วงแรก พื้นที่ว่างเพียงอย่างเดียวยังไม่ได้หมายความว่าได้รับเชิญให้เข้ามา ต้องมีทั้งคำประกาศ ทางเข้าออกที่เปิดโล่ง และผู้คนที่เริ่มเต้นอย่างเห็นได้ชัด จึงจะทำให้ทุกคนเข้าใจว่าถึงเวลาเปลี่ยนช่วงแล้ว
กำหนดผู้รับผิดชอบการส่งต่อช่วงให้ชัดเจน คนนี้จะคอยดูว่านักเรียนรุ่นนั้นแสดงจบแล้ว พิธีกรพร้อมพูด และทางเดินโล่งแล้วหรือยัง ฝ่ายควบคุมดนตรีจะเริ่มตามสัญญาณมือที่ตกลงกันไว้ ไม่ใช่ตามเสียงตะโกนจากคนใดคนหนึ่งในห้องจัดงาน วิธีนี้ช่วยให้คำประกาศกับดนตรีไม่เริ่มพร้อมกัน ส่วนการปิดท้ายการแสดงเป็นส่วนหนึ่งของท่าเต้นกลุ่มง่ายๆ สำหรับงานเต้นรำจบการศึกษา ตรงนี้ให้ใช้เพียงตอนจบที่มองออกได้ชัดเจน
คำเชิญนี้เปิดกว้างสำหรับแขกทุกคน ไม่ว่าพวกเขาจะมางานกับใครก็ตาม ไม่จำเป็นต้องประกาศบทบาทที่แตกต่างกันของคู่ควงไปงานเต้นรำกับคู่เต้น เพียงพูดเชิญอย่างเปิดกว้าง โดยไม่กำหนดว่าต้องมาเป็นคู่ คนที่อยากเต้นตามลำพังกับเสียงดนตรีก็เข้าร่วมได้ ไม่มีใครจำเป็นต้องเต้นท่าใดเป็นมาก่อน การที่คู่แรกๆ เริ่มเต้นด้วยท่าง่ายๆ ให้เห็นชัดเจน ช่วยได้มากกว่าการแสดงเพิ่มอีกชุดที่ทำให้แขกกลับไปเป็นผู้ชม



