Prodüksiyon başrole geçiyor
42nd Street’in Broadway sahne uyarlaması 1980’de, yönetmenliği ve koreografisi Gower Champion’a ait olarak sahnelendi. Hikâye, Julian Marsh’ın Pretty Lady prodüksiyonunu hazırlama sürecini izler. Peggy Sawyer Allentown’dan New York’a gelir, Dorothy Brock ise yerleşik yıldızdır. Dorothy sakatlanıp sahneye çıkamayınca başrolü Peggy’nin üstlenmesi gerekir. Böylece dans topluluğu hikâyede önemli bir işlev kazanır: Tehlikeye giren prodüksiyonu kurtarması gereken kişi topluluğun içinden çıkmalıdır.
Özellikle dikkat çekici üç sahne, açılış seçmeleri, We're in the Money ve Lullaby of Broadway’dir. Bunlar sırasıyla seçmeleri, tamamlanmış sahne ürününü ve Peggy’ye verilen desteği gösterir. Ortak sesler, sahnede birçok bedenin tek bir bütün olarak hareket edip etmediğini duymanı sağlar. Burada önemli olan yalnızca eşzamanlılık değildir. Gruplar arasındaki duraklamalar ve karşılıklı yanıtlar da birlik duygusunu oluşturabilir.
Göz uzun sıraları görürken kulak kısa vuruşları birbirinden ayırır. Tek bir ses unsurunu dört sesli Cramp Roll sayfasında bulabilirsin; burada odak noktası, bu unsurun daha geniş sahne bağlamındaki etkisidir, hareketleri aynen yapmak değil. Görsel düzen açısından mesafeler ve hareket yönleri de aynı ölçüde önemlidir. Askerî gösteri dansında bacak savurma sırasında çizgiler ve zamanlama üzerine bakış, grup hassasiyetini karşılaştırmak için bir örnek sunar ancak bu müzikalin kendine özgü ses çalışmasını açıklamaz.
