Augsburg'da Dans Türleri: Bale'den Dans Tarihine

Augsburg'daki dans stillerini sınıflandırmak istiyorsan, üç soru sana yardımcı olur: Vücut nasıl organize olur, müziğe nasıl karşılık verir ve uyum nasıl sağlanır? İsimler tek başına belirli bir ders ya da gösteri hakkında pek bir şey söylemez. Ancak belirli bir yerel etkinliğe işaret etmeden, temel unsurlar hakkında fikir verir.

Bale temelleri arasında dik duruş, kontrollü bacak hareketleri ve kalça ekleminden başlayan dışa rotasyon yer alır. Dizlerin büküldüğü harekete Plié denir; bu hareket, diğer şeylerin yanı sıra geçişleri ve sıçramalara hazırlığı destekler. Dışa rotasyon, dizleri veya ayakları burarak zorlanmamalıdır. Pointe dansı özel bir tekniktir, başlangıç için ön koşul değildir.

Salsa, ritmik ağırlık aktarımlarına dayanır ve çift dansında anlaşılır hareket sinyalleri kullanır. Hip Hop'un odak noktaları farklıdır: Groove, yani kesintisiz ritmik bir vücut hareketi, ve vücudun belirli bölgelerinin bilinçli olarak hareket ettirildiği izolasyonlar. Standart danslar ise her biri kendine özgü müziği ve alan içindeki hareketleri olan farklı çift danslarını kapsar.

Bunlar, fiziksel gereksinimlerin de otomatik olarak aynı olduğu anlamına gelmez. Efor, koordinasyon ve dinlenmenin birbiriyle nasıl ilişkili olduğunu dans sırasında fitness ve fiziksel efor rehberi açıklar. Ders türleri ise Augsburg'daki dans kursları sayfasında ele alınır.

Tiyatro sanatı olarak bale, klasik egzersizlerin art arda sıralanmasından ibaret değildir. Sahnedeki hareketler koreografiyle düzenlenir: Tekrarlanan bir adım bir ilişkiyi vurgulayabilir, mesafe gerilim yaratabilir, bir duraklama bakışını yönlendirebilir. Bir bale topluluğu çağdaş hareket dilleriyle de çalışabilir. Bu nedenle yalnızca türüne bakarak parmak ucu ayakkabıları, yere yakın hareketler ya da bunların bir karışımını göreceğini anlayamazsın.

Augsburg'da Staatstheater'in kendi bale bölümü, mevcut eski bilgilerde belgelenmiştir. Bu bilgilerde ayrıca Großes Haus'un Haziran 2016'da kapatıldığı ve martini-Park'ta geçici bir sahne kurulduğu belirtiliyor. Bu bilgiler geçmişteki bir gelişmeyi anlatıyor, günümüzdeki sahne programının doğrulanmış durumunu değil. Tadilatın, sahnelerin dağılımının ya da topluluk yönetiminin o zamandan bu yana değişip değişmediği bu bilgilerden anlaşılamaz.

Yine de bir gösteriyi anlamak için güncel programa ihtiyacın yok: Hangi hareketin tekrarlandığını ve daha sonra daha hızlı, daha küçük ya da farklı kişiler tarafından yapılıp yapılmadığını gözlemle. Müziğin harekete eşlik edip etmediğine ya da onunla çelişip çelişmediğine dikkat et. Böylece tek bir uzmanlık terimi bile bilmeden bir sahnelemenin dilini çözebilirsin. Dersleri, buluşmaları ve sahneyi bir araya getiren daha geniş bağlamı Augsburg'da dans sayfasında bulabilirsin.

Augsburgs Tanzgeschichte zeigt, dass Tanzen auch gesellschaftliche Zugehörigkeit ausdrückte. Die Stadt errichtete 1396 am Weinmarkt neben der Moritzkirche ein neues Tanzhaus. Nach einem Umbau 1429 fanden dort Geschlechtertänze der Patrizier statt; nach einem Brand folgte 1452 ein Steinbau. Mit „Geschlechtern“ waren hier die angesehenen Familien gemeint, nicht die heutigen Begriffe für Geschlecht oder frei gewählte Tanzrollen.

Die Oberschicht nutzte das Tanzhaus für Tänze, Hochzeiten und Feste. Der letzte Geschlechtertanz fand 1577 statt, das Gebäude wurde 1632 abgerissen. Diese Daten belegen Orte, Anlässe und soziale Abgrenzung. Sie liefern aber keine vollständige Schrittbeschreibung, aus der du einen solchen Tanz zuverlässig nachtanzen könntest.

Eine andere Verbindung von Fest und Bühne entstand mit dem Kurhaus Göggingen: Der Bau aus Glas und Gusseisen wurde 1886 mit einer Operette eröffnet und diente in seinen frühen Jahren auch Karnevalsbällen. Nach einem Brand 1972 und langer Restaurierung wurde er 1996 wiedereröffnet. Die älteren Angaben nennen später das Parktheater und verschiedene Veranstaltungsformen, belegen aber keine heutigen Balltermine.

Zwischen Tanzhaus und Parktheater liegt damit keine nachgewiesene ununterbrochene Tanztradition. Es sind unterschiedliche Formen gesellschaftlichen Tanzens und Aufführens. Historische Architektur kann erhalten oder rekonstruiert werden; wer tanzt, zu welcher Musik und unter welchen Regeln, muss für jede Epoche getrennt betrachtet werden.