Londra'daki Notting Hill Karnavalı'nda sokakta dans etmek

Notting Hill Carnival'ın Londra'da Karayipler'e dayanan bir geçmişi var. 1959'da Claudia Jones, St Pancras Town Hall'da bir Karayip Karnavalı düzenledi. 1966'da Russell Henderson'ın çelik bandosu, Notting Hill'de bir çocuk sokak şenliğinde geçit yaptı. Günümüze ulaşan etkinlik açıklamasında Ladbroke Grove çevresindeki sokaklar, maskeli geçitler, çelik bandolar ve ses sistemleri bir arada yer alıyordu. Ancak buradan güncel bir program ya da bugünkü bir erişim kuralı çıkarılamaz.

Ziyaretçi olarak anlaman gereken üç durum var: Bir hoparlör sisteminden gelen müzik, kalabileceğin bir buluşma noktası oluşturur. Bir çelik bandosu sesini çalınan enstrümanlarla üretir. Geçip giden bir geçit, kendi hareketi için alan kaplar. Çelik bandosu ve geçit birlikte yer alabilir, bu terimler birbirinden kesin çizgilerle ayrılmış etkinlikleri tanımlamaz.

Müzik sana karşılık verme isteği uyandırır, ama bu, sokağın her bölümünü serbest bir dans alanına dönüştürmez. Dinleyebilir, kenarda müziğe ayak uydurabilir ya da gerçekten yer olan bir yerde dans edebilirsin. Bir Masquerade grubuna organize biçimde katılmak ise başka bir şey. Farklı etkinlik türlerini sınıflandırmak istersen, Londra'da dans etmeye gitme rehberinden yararlanabilirsin.

Serbest sokak dansında evrensel bir Karnaval adım dizisi yoktur. Soca genellikle belirgin biçimde ileriye doğru iten bir ritim ve tekrarlanan ritmik kalıplarla ilerler. Calypso, dikkatini daha çok vokale, cümleleme biçimine ve anlatılan sözlere yöneltebilir. Steelband ise tek bir müzik tarzı değil, bir topluluk düzenidir. Yani her sese aynı hareketleri eşleştirmek yerine o anda duyduklarına tepki verirsin.

Ağırlığını bir ayağından diğerine aktarmak, ritmi bedeninde hissetmeni sağlar. Dizlerin esnek, adımların bedeninin altında kalır. Omuzların ve kalçan, bilinçli olarak büyük hareketler yapmana gerek kalmadan vurguları yansıtabilir. Küçük hareketler, dansa eşlik etmenin başlı başına tam bir biçimidir, sahne hareketini başarısız biçimde taklit etme girişimi değildir.

Başkalarının dikkat çekici hareketlerini zorunlu bir program gibi algıladığında yanlış anlamalar ortaya çıkar. İfadeyi görürsün, ama altındaki ağırlık aktarımını her zaman fark etmeyebilirsin. Dans hareketlerini taklit ederken yapılan tipik hatalar hakkındaki rehber bu farkı daha ayrıntılı açıklar. Sokakta buna bir de şu eklenir: Hareket edebileceğin alanı bulunduğun yer belirler. Hızlı müzik seni ne zıplamaya ne de kendi temponu artırmaya mecbur bırakır.

Serbestçe dansa katılmak, ziyaretçi rolünü otomatik olarak değiştirmez. Bir kortej, bir enstrüman ya da bir kostüm, yanında dans etmenden farklı bir katılım biçiminin parçasıdır. Saygı, bu sınırları fark etmenle gösterilir: Enstrümanlara dokunmaz, kostümlere uzanmaz ve fotoğraf çekmek için bir grubun hareket yoluna girmezsin.

Ziyaretçiler arasında bile yakınlık, karşı tarafa dokunmak için genel bir izin değildir. Birine dokunmadan da aynı ritmi paylaşabilirsin. Birlikte dans etmek için açıkça anlaşılır bir rıza gerekir. Biri uzaklaşır, durur ya da başka tarafa bakarsa hareketlerini küçültür ve alan bırakırsın.

Yoğunluk arttığında dans alanı bir geçiş yoluna ya da bekleme alanına dönüşür. Böyle durumlarda, şarkının ortasında bile ara vermek uygundur. Bariyerlere ve alandaki talimatlara uy. Etkinliğin o yılki düzeniyle ilgili erişim ve akış bilgileri için güncel etkinlik bilgilerini kullan; geçmiş yıllara ait açıklamalar bunların yerini tutmaz. Böylece sokak karnavalını sürekli dansa katılmak ya da önünden geçen bir gruba katılmak zorunda kalmadan, dinleme, izleme ve kendi başına hareket etme arasında değişen bir deneyim olarak görebilirsin.