Tango Argentino müziği: Ritimleri ve orkestraları anlamak

Tango Argentino ile başlayanlar, bu dünyanın birbirinden tamamen farklı üç ritim tarafından yönetildiğini çabucak fark ederler. Klasik Tango, ağırbaşlı ve genellikle melankolik bir dört dörtlük ritimle taşınan temeli oluşturur. Buradaki sanat, bilinçli bir şekilde yavaşlamakta ve vuruşlar arasındaki sessizlikle oynamaktadır. Klasik Viyana Valsi'ni üç dörtlük ritimde yorumlayan ve akıcı, dairesel bir dinamizm gerektiren Tango Vals ise çok daha farklı bir şekilde sunulur.

Bunun canlı karşıtlığını ise Milonga sağlar. Milonga, doğrudan Afrika kökenli Candombe'den gelen, senkoplu vurgulara sahip hızlı bir iki dörtlük ritme dayanır. Yani Tango Vals Milonga farkı sadece matematiksel ölçülerde değil, aynı zamanda parçaların duygusal karakterinde yatar. Tango derin bir dram için alan bırakırken, Milonga elejik duraksamalar olmaksızın oyuncu, neredeyse yaramaz bir hafiflik talep eder.

1935 ile 1955 yılları arasındaki dönem, efsanevi orkestraların Buenos Aires'in dans salonlarını doldurduğu tango'nun altın çağı olarak kabul edilir. Bu toplulukların her biri, dansçıların bugün bile ilk notalardan tanıdığı kendine özgü bir ses geliştirdi. Ritm'in kralı olarak da bilinen Juan D'Arienzo'nun orkestrası, insanları tekrar dans pistine çeken, sürükleyici ve ritmik açıdan sıkı bir tarzla sahneyi devrimleştirdi. Parçaları, hassas Tango Argentino ritmini kendi bedeninizde sabitlemek için mükemmeldir.

Carlos Di Sarli zarif bir karşı kutup oluşturdu. Müziği, lirik keman pasajları ve görkemli piyano akorlarıyla taşınan bal gibi akar. Di Sarli, dans edenlerden aşırı bir sakinlik ve uzun yürüyüş adımlarını keyifle uzatma yeteneği bekler. Derin melankoliyi ve dramatik kırılmaları arayanlar ise Aníbal Troilo'yu dinler. Düzenlemeleri, tango'nun iç çeken kalbi olan bandoneon'a duygusal sololar için maksimum alan bırakır.

Kendi Tango müzikaliteni öğrenmek ve derinleştirmek için, dinleme konusunda yapılandırılmış bir yaklaşım yardımcı olur. Başarılı Tango Argentino bestecileri, parçalarını nadiren katı bir metronom ritminde bırakmışlardır. Bunun yerine, dansçıların uyum sağlaması gereken, temponun esnek bir şekilde uzatılması ve yavaşlatılması anlamına gelen Rubato'yu kullanırlar. Tango ritmini duymayı öğrenenler, bu nedenle öncelikle ritmik yapıyı belirleyen Bandoneon ve kontrbas sesine dikkat ederler.

Pratik bir başlangıç, dinlerken sadece piyano veya keman gibi tek bir enstrümana odaklanarak yapılabilir. Müziğin vurgularını ve cümle sonlarını önceden tahmin etmeye çalış. Tango'daki bir müzik parçası bir konuşma gibi kurgulanmıştır, enstrüman grupları arasında sorular ve cevaplar vardır. Bu müzikal diyalogları anlayan kişi, artık sadece ritim sayımlarına göre inatla dans etmez, aynı zamanda orkestranın bir parçası haline gelir.