Londra Dans Tiyatrosu: Sahneleri ve Tarihi Anlamak

Londra'daki dans gösterileri için öncelikle topluluk, sahne ve eser arasındaki farkı bilmek gerekir. Royal Ballet bir topluluktur, Royal Opera House bir sahnedir, Uyuyan Güzel ise bir baledir. Bu terimler farklı soruları yanıtlar: Kim dans ediyor, gösteri nerede sahneleniyor ve hangi eser gösteriliyor?

Bu bağlantı tarih içinde oluştu. Ninette de Valois, Lilian Baylis'in desteğiyle 1931'de yeniden açılan Sadler's Wells Theatre'da Vic-Wells Ballet'i kurdu. Topluluk 1939'da Sadler's Wells Ballet adını aldı. Şubat 1946'da Uyuyan Güzel'in yeni bir sahnelemesiyle Covent Garden'daki Royal Opera House'a taşındı. 1956'da verilen kraliyet beratıyla Royal Ballet adını aldı.

Bunun yanında başka gelişim çizgileri de vardır: Marie Rambert, 1919'da Notting Hill Gate'te bir dans okulu açtı ve bu okuldan bir topluluk doğdu. Alicia Markova ve Anton Dolin, 1950'de daha sonra English National Ballet adını alan Festival Ballet'i kurdu.

Seyirci olarak bu tarihçe, bir sahnenin adının tek bir estetik anlayışıyla özdeş olmadığını anlamana yardımcı olur. Klasik bale çoğunlukla belirlenmiş pozisyonlar, net çizgiler ve incelikle işlenmiş roller üzerine kuruludur. Yine de bir topluluk birbirinden çok farklı eserleri dans edebilir. Londra'da dans etmeye dair rehber, tiyatro ziyaretini dansa erişmenin diğer yollarının yanında ele alır.

Bir festival bir dans stili değildir. Çalışmaları bir araya getirerek aralarında bir bağ kurar. Breakin' Convention, Jonzi D. tarafından kuruldu ve 2004'te Sadler's Wells'te başladı. Çıkış noktası Hip-Hop tiyatrosuydu: Hip-Hop kültüründeki hareket biçimleri, sahne performansları ve eğitim çalışmaları için bir araya getirildi. Virtüöz teknik, yalnızca başlı başına bir gösteri olarak sunulmak yerine bir karakteri, çatışmayı ya da grup içindeki bir ilişkiyi görünür kılabilir.

Dance Umbrella, Val Bourne ve Jeremy Alliger tarafından 1978'de kuruldu. Festival, The Place ve Barbican Theatre dâhil olmak üzere Londra'daki farklı sahnelerde modern ve çağdaş dans gösterileri sundu. Dolayısıyla bir topluluktan farklı olarak festival adı, sabit bir topluluğu ifade etmez.

The Place'in de kendine özgü bir mekânsal geçmişi var. 1969'da Contemporary Ballet Trust, Camden'deki Duke's Road üzerinde bulunan eski talim salonunu devraldı; burada, başka çalışmaların yanı sıra London Contemporary Dance Theatre kuruldu. Sadler's Wells Theatre'ın tarihî konumundaki altıncı binası 1998'de açıldı.

Bu isimler sana tarihsel bir çerçeve sunar, bugünkü program hakkında bir güvence vermez. Bir stil tanımı da bir akşamın biçimini bütünüyle anlatmaz. Hareketin kesintisiz bir olay örgüsü olmadan nasıl anlam kazandığını, Contemporary koreografilerdeki öyküler ve imgeler hakkındaki yazıda öğrenebilirsin.

Bir dans gösterisini takip etmek için adımları bilmen gerekmez. İzlerken üç noktaya odaklanabilirsin: bedenler, mekân ve zaman. Bedenlerde yakınlığı, direnci ya da ortak hareket dürtülerini fark edebilirsin. Mekânda, izlenen yollar ve mesafeler ilişkileri değiştirir. Müzik çalmasa bile tekrar, hızlanma ve durma zamanın hissedilmesini sağlar.

Her hareket kesin bir mesaja dönüşmez. Bir sahne, başlangıcı ve çözümü olan bir hikâye anlatmadan da bir ruh hâlini ya da bedensel bir sorunu ortaya koyabilir. Bu, algının yanlış olduğu anlamına gelmez. Tekrarlanan bir jest, dans partnerleri, ışık ya da tempo değiştiği için daha sonra farklı bir etki yaratabilir.

Öte yandan sahne hareketleri toplumsal danslara da taşınabilir. Lambeth Walk, 1937 tarihli Me and My Girl müzikalinden gelir. Adele England, gösterişli sahne koreografisinden bir toplumsal dans geliştirdi. Bu dans, Streatham'daki Locarno Dance Hall'dan yayıldı. Böylece canlandırılan bir karakter, herkesin katılabileceği bir harekete dönüştü.

Tiyatroda bir dansı izlerken, tüm bedene odaklanmak tek bir ayak adımına odaklanmaktan daha çok şey anlatır. Dans hareketlerini izlerken yapılan tipik hatalar hakkındaki yazı, yönün, ağırlığın ve bakışın neden bir bütün olduğunu açıklıyor. Bu, hareketi taklit etmen gerekmeksizin izlerken de geçerlidir.