Riverdance i Lord of the Dance: różnice

Riverdance rozpoczął się w 1994 roku jako występ w przerwie Konkursu Piosenki Eurowizji w Dublinie. Krótki układ z udziałem Jean Butler i Michaela Flatleya zaprezentował Irish Dance międzynarodowej publiczności telewizyjnej. Kompozycja Billa Whelana łączyła spokojniejszy początek z dynamicznym wzrostem intensywności tańca. Przejście do dużego zespołu sprawiło, że precyzyjna praca stóp zamieniła się w obraz zrozumiały także dla osób bez wcześniejszej wiedzy.

W 1995 roku powstał pełnowymiarowy spektakl sceniczny. Producentka Moya Doherty i reżyser John McColgan rozwinęli występ telewizyjny, nadając mu szerszy kontekst: irlandzkie korzenie, nowy początek, emigrację i spotkania z innymi kulturami. Znany występ zespołowy stał się częścią wieczoru, a nie jego całością.

Michael Flatley opuścił Riverdance w 1995 roku, a w 1996 roku wystawił Lord of the Dance. Na potrzeby spektaklu powstała własna muzyka Ronana Hardimana i koncepcja mocniej skupiona na wyrazistych postaciach. Wspólna historia osób zaangażowanych w oba projekty wyjaśnia ich podobieństwo, ale nie oznacza, że są to dwie wersje tego samego spektaklu.

Gdy zastanawiasz się, czym różnią się Riverdance i Lord of the Dance, porównujesz decyzje artystyczne. Nie porównujesz dwóch tradycyjnych szkół ani dwóch obowiązujących sposobów nauki Irish Dance na zajęciach.

W Riverdance muzyka Billa Whelana łączy liryczne fragmenty, rytmiczne numery taneczne i spotkania różnych barw muzycznych. Irlandzkie brzmienia instrumentów i śpiew wpisują się w większą aranżację sceniczną. Odgłosy kroków mogą same tworzyć głos rytmiczny: słyszysz nie tylko muzykę, do której się tańczy, lecz także współbrzmienie muzyków i tancerzy.

Pełnowieczorowy spektakl otwiera ten kontekst również na inne tradycje taneczne. Wymiana z amerykańskim tańcem stepowym lub numer flamenco poszerza tematyczną podróż. Takie spotkania wyjaśniają, dlaczego Riverdance nie jest po prostu długim medleyem irlandzkich tańców solowych.

Muzyka Ronana Hardimana do Lord of the Dance jest mocniej podporządkowana dramatycznemu napięciu między postaciami. Rozpoznawalne melodie, kontrastujące nastroje i wyraziste narastanie napięcia pomagają ci odróżnić wejście na scenę, zagrożenie i rozwiązanie konfliktu. Elektroniczne i orkiestrowe brzmienia nadają temu konfliktowi wielką sceniczną formę.

Obie produkcje mają spokojne i szybkie momenty. Różnica nie polega więc na przeciwstawieniu brzmienia akustycznego elektronicznemu ani tradycji nowoczesności. Decydujące jest to, jaką rolę pełni muzyka. O tym, że słyszalne cechy mówią więcej niż samo oznaczenie tempa, opowiada też poradnik o tym, co tempo mówi o tańcu, a czego nie.

Irish Dance zapewnia obu spektaklom wspólny język ruchu: szybką pracę nóg, skoki, wyraźnie zaznaczone rytmy i zsynchronizowane zespoły. Na scenie te środki są jednak wybierane, wyolbrzymiane i łączone z przemieszczaniem się po scenie, gestami lub światłem. Dlatego Riverdance nie jest odrębnym stylem tańca. Ta nazwa określa spektakl, który inscenizuje Irish Dance na konkretny wieczór.

Riverdance opiera się głównie na tematycznej dramaturgii w stylu rewiowym. Podążasz za obrazami wspólnoty, nowych początków i spotkań, a nie przez cały czas za jednym głównym bohaterem, który ma określonego przeciwnika. Szeroki szereg tancerzy może tu podkreślać poczucie jedności. Solo nadaje indywidualny akcent w ramach tej większej podróży.

Lord of the Dance stawia na wyraźniejszą fabułę fantasy z bohaterem, przeciwnikami i konfliktem dobra ze złem. Ta sama precyzja całej grupy może tam symbolizować władzę lub zagrożenie. Solo zyskuje znaczenie dzięki roli postaci, podobnie jak w przypadku nadawania postaci scenicznej pragnień i przemiany.

Znaczenie tkwi więc nie tylko w kroku, lecz także w jego zastosowaniu. To rozróżnienie przyda ci się podczas oglądania, podobnie jak przy rozpoznawaniu cech tańca kryjących się za efektami widowiskowymi: inscenizacja zmienia wrażenie, ale nie tworzy automatycznie nowego stylu tańca.