Od funka do soula: muzički koreni streetdance-a

Pre nego što su postojali gramofoni, sempleri i digitalno producirani ritmovi, streetdance je bio čisto fizička reakcija na ručno rađenu, znojnu muziku uživo. Krajem 1960-ih i početkom 1970-ih godina, u urbanim centrima SAD razvila se nova muzička dinamika koja je bila zasnovana na temeljima soul i funk muzike. Ova muzika je bila sirova, direktna i nezaustavljivo ritmična. Ona je formirala temelj na kojem su funk i soul hip hop koreni uopšte mogli da rastu. Bez pokretačkih bas linija funka i emocionalne dubine soula, nikada ne bi došlo do ritmičkog inicijalnog paljenja za nastanak streetdance-a.

Stapanje ovih stilova stvorilo je potpuno novu plesnu kulturu. Dok je klasični soul često bio obeležen gipkim, tečnim pokretima, nadolazeći funk je zahtevao agresivnu, oštru i visoko eksplozivnu fiziku. Plesači su reagovali na jake akcente muzičara i prevodili sinkopirane ritmove direktno u pokrete koji su se radikalno razlikovali od klasičnih plesova u paru tog vremena. To je bilo rođenje pokreta koji je osvojio ulicu i na kraju zahvatio ceo svet.

Kada govorimo o istoriji fank dens muzike, ne možemo zaobići jedno ime: James Brown. Kao kum soula, on nije samo revolucionisao strukturu pop muzike, već je postavio i ritmički temelj za sve kasnije stilove uličnog plesa. Presudan uticaj Jamesa Browna sastojao se u prebacivanju težine muzike sa tradicionalnog bekbita na prvi takt, čuveni The One. Taj snažan, nepogrešiv akcenat na prvom taktu bukvalno je terao telo u dubok, zemljani pokret, takozvani bounce.

James Brown je i sam bio talentovan plesač čiji su munjeviti rad nogu, špage i ritmički prekidi duboko impresionirali mlade na ulicama. Njegov bend, The J.B.'s, svirao je rezove i ritmičke pauze koji se smatraju pretečama kasnije istorije brejka. Ti muzički prostori, u kojima melodija prestaje, a samo bubnjevi drže takt, postali su igralište za prve b-boyeve i b-girlice. Ko danas želi da zablista u breakingu, lockingu ili poppingu, i dalje se oslanja na te fundamentalne ritmove koje je udansa uspostavila u klubovima i studijima.

Energiji ulice bio je potreban ventil da bi doprla do šire mase, a taj ventil je pronašla na televiziji. Emisija Soul Train, koju je vodio Don Cornelius, od 1971. godine postala je najvažniji izlog za afroameričku muziku i plesnu kulturu. Čuvena Soul Train linija, u kojoj su plesači u parovima plesali kroz špalir gledalaca koji aplaudiraju, postala je pravo mesto za predstavljanje novih streetdance kreacija. Ovde je plesna istorija Soul Train-a dobila svoj odlučujući pečat, jer su mladi talenti iz Los Anđelesa i Čikaga mogli da predstave svoje najnovije pokrete širom zemlje.

U ovoj emisiji milioni gledalaca su prvi put videli stilove kao što su Locking, koji je izmislio Don Campbell, ili precizne, robotske pokrete Popping-a. Muzika bendova kao što su Parliament, Funkadelic ili Sly and the Family Stone pružila je savršen zvučni zapis za ovu vizuelnu revoluciju. Emisija je dokazala da streetdance nije prolazni trend iz dvorišta, već visoko razvijena, ekspresivna umetnička forma koja svoju snagu crpi direktno iz ritmičkih inovacija funk-a i emocionalne iskrenosti soul-a.