Lambeth Walk Londra'yı nasıl dansa kaldırdı

Lambeth Walk'un çıkış noktası Londra'dır, ancak bilinen dansın hikâyesi bir müzikal numarayla başlar. The Lambeth Walk, 1937 tarihli Me and My Girl müzikalindendir. Adı, sokak pazarı ve işçi kültürüyle tanınan Lambeth'teki bir sokağa gönderme yapar. Böylece şarkı, sahneye gündelik yaşamdan somut bir kesit taşımıştır. Ancak sokak adı, o yerde bu adla anılan tamamlanmış bir dansın zaten var olduğunu kanıtlamaz.

Sahne koreografisinden, çalımlı bir yürüyüş dansı doğmuştur. Oyuncu Lupino Lane, bu hareketi Cockney'lerin yürüyüşünün abartılı bir taklidi olarak tanımlamıştır. Burada abartılı sözcüğü önemlidir: Tiyatro, gündelik bir hareketi belirginleştirir, böylece bu harekette bir karakteri ve onun tavrını görebilirsin. Yürümek, bilinçli bir biçimde şekillendirilerek sahne hareketine dönüşür.

Bu köken, Lambeth Walk'un yalnızca tarafsız adımlardan oluşan bir dizi olarak anlaşılmaması gerektiğini açıklar. Sahne biçiminde yürüyüş, canlandırılan insanlar hakkında bir mesaj taşır. Londra'daki sahneler ve dans tarihi ilgini çekiyorsa, bu örnek bir dansın başlangıçtaki tiyatro işleviyle ne kadar yakından bağlantılı olabileceğini gösterir.

Etkileyici bir sahne hareketi, tek başına tamamlanmış bir salon dansı düzenlemesi değildir. Sahnede önemli olan, izleyicilerin ne gördüğüdür. Bir dans pistinde ise insanların bir hareketi birlikte benimseyip tekrarlayabilmesi de önem taşır. Dans öğretmeni Adele England, Lambeth Walk'u bir salon dansına dönüştürdü. Bu nedenle onun rolünü, dansçı Lupino Lane'in rolünden ayırmak gerekir.

Dans pisti için yapılan düzenleme, yaygınlaşmaya başlı başına bir katkıydı. Bu düzenleme, bir sahne fikrini katılımcılara yönelik bir biçime dönüştürdü. Ancak buradan belirli bir adım dizisi çıkarmamalısın: Belgelenen oluşum öyküsü, formatın nasıl değiştiğini açıklıyor, tarihî düzenlemelerin her birindeki tüm hareket ayrıntılarını değil.

Sahne yapıtlarından alınan danslarda bu farkı gözden kaçırmak kolaydır. Tanınmış bir başlık, farklı gösterileri aynı yapıt gibi gösterebilir. Oysa bir sahne, tek bir dansçı için tasarlanmış olabilirken bir dans düzenlemesi birlikte katılımı mümkün kılmayı amaçlayabilir. Bu nedenle dans hareketlerini izlerken ve taklit ederken karşındaki gösterinin ne tür bir gösteri olduğu önemlidir. Dikkat çekici bir poz, ortak danstaki işlevini tek başına açıklamaz.

England'ın düzenlemesi, Lambeth Walk'un tarihinde hem tiyatro çalışmalarının hem de dans öğretiminin neden yer aldığını anlamayı sağlar. Bu iki yönün yalnızca birinden söz etmek, sahne gösterisinden katılıma uzanan süreci eksik anlatır.

Streatham'daki Locarno Dance Hall'dan yayılan Adele England'ın dans uyarlaması, 1930'ların sonlarında tüm Birleşik Krallık'a ulaştı. Böylece bu tarihî dans salonu, aktarımın başlangıç noktası olarak tarihte yerini aldı. Bu sınıflandırma, oradaki tek tek geceler, ziyaretçi sayıları ya da tam olarak neler yaşandığı hakkında bir şey söylemiyor. Dansın izini sürmek için kanıtlanmış bağlantı yeterli: Sosyal dans için uyarlanan bir sahne fikri, ortaya çıktığı yerin ötesinde benimsendi.

1938'de Lambeth Walk Amerika Birleşik Devletleri'ne ulaştı, Paris ve Prag'da da dans edildi. Dans edenler artık ilk numaranın işaret ettiği çevreden olmasa da ad, Londra bağlantısını korudu. Köken ile yayılma arasındaki önemli fark burada: Bir dans yerel bir karakter taşıyabilir ama başka yerlerde de benimsenebilir.

Böylece senin için “Sokak çetesi dansa dönüşür” kısa anlatımından daha ayrıntılı bir tablo ortaya çıkıyor. Gündelik yaşam ile uluslararası moda arasında bir şarkı, Lupino Lane'in sahne koreografisi ve Adele England'ın sosyal dans uyarlaması vardı. Bu aşamaların hiçbiri diğerinin yerini tutmuyor. Lambeth Walk, kültürel bağların aktarım sırasında nasıl korunabildiğini, bir hareketin işlevi değişirken gösteriyor: Sahnedeki karakter tasvirinden birlikte dans etmeye.