Dans stilleri Paris'i nasıl şekillendirdi

Paris'teki dans stillerini değerlendirirken kökenleriyle sahnede sonradan aldıkları biçimleri birbirinden ayırmak gerekir. Paris Operası Balesi, köklerini XIV. Louis'nin sarayına dayandırır ve kuruluş yılı olarak 1661'i belirtir. Topluluk, 1821'den itibaren romantik balenin biçim kazandığı Salle Le Peletier'de sahne aldı. Palais Garnier'nin 1875'te açılmasıyla yeni bir ana sahneye kavuştu. Bu duraklar, yüzyıllar boyunca değişmeden kalan bir danstan değil, saray temsilinden ve bir tiyatro sanatının gelişiminden söz eder.

Cancan farklı bir yol izledi. 1830'larda Paris'in halka açık dans salonlarında bu dansı ağırlıklı olarak öğrenciler yapıyordu. 1840'larda popüler bir müzikhol dansına dönüştü. 1889'da açılan Moulin Rouge, bağımsız bir revü numarası olarak modern Cancan'ın simge mekânı oldu.

Bu nedenle toplumsal köken ile sahne için uyarlanmış biçim aynı şey değildir. Bir revüde hareket, görünürlük, tekrarlanabilirlik ve ortak etkiler yaratma amacı taşır. Kostüm ve sunumun rolü, iki dansı birbirine eşitlemeden kostümün önemli rol oynadığı bir sahne biçimi olarak Burlesque örneğiyle de anlaşılabilir. Tek başına çarpıcı bir bacak hareketi, ne numaranın bütününü ne de tarihini açıklar.

Bal musette, 1880'lerde Paris'te popüler oldu. Auvergne'den gelen göçmenler, tulum benzeri bir çalgı olan cabrette eşliğinde dans edilen kafeler açtı. Daha sonra İtalyan müzisyenlerin akordeonu müziğe yön verdi. Bu tarih, göçün tek bir yeni temel adım ortaya çıkmadan müziği ve dans repertuvarını nasıl değiştirebildiğini gösteriyor.

Repertuvarın ilk parçaları Bourrée, daha sonra ise Valse musette, Tango musette ve Java oldu. Bal musette kültürel bağlamı, Java ise bu bağlam içindeki bir dans biçimini ifade eder. Rue de Lappe, bu dans kültürünün mekânsal olarak yoğunlaştığı yeri simgeliyor: 1930'larda burada on yedi dans salonu vardı. Bu tarihsel sayı günümüzün gece hayatını yansıtmıyor.

Bals des pompiers ise belirli bir hareket dilinden çok, bir etkinliği anlatıyor. Bu türdeki ilk halka açık balo olarak 1937'de Montmartre'daki Carpeaux kışlasında düzenlenen balo kabul ediliyor. Ulusal bayram çevresinde sürdürülen geleneğe, itfaiye avlularının halka açılması ve sosyal amaçlar ile itfaiyecilerin çalışma koşulları için bağış toplanması da dahildi. Aradaki farkı anlaman önemli: Bir balo, herkes aynı dans tarzını sergilemese bile insanları ortak bir toplumsal etkinlik etrafında buluşturabilir.

Paris'teki çağdaş dans için kurumlar, tarihi dans salonlarından farklı bir yön gösterir. Chaillot, 2008'de çağdaş dansı öncelikli görevi olarak destekledi. 1972'de kurulan Festival d'Automne, sabit bir mekânı olmadan farklı sanat dallarını bir araya getirdi; dans da önemli dallarından biriydi. Her ikisi de kültür tarihi açısından referans noktalarıdır, günümüzdeki program hakkında bir şey söylemez.

Sınıflandırma yaparken on stil adını hareket dilleri açısından değerlendirebilirsin. Aşağıdaki seçki, Paris'te yaygınlık sıralaması değildir:

• Bale, Modern Dance ve Dance Improvisation: Kodlanmış teknik, modern hareket yaklaşımları ve spontane yaratıcılık farklı çıkış noktalarıdır; çalışmalar bunları bir araya da getirebilir.
• Jazz ve Hip Hop: Her ikisinin de kendine özgü müzikal ve kültürel bağları vardır; yalnızca eşzamanlı grup formasyonu onları aynı dans türü yapmaz.
• Salsa, Bachata ve Tango: Bu çift dansları müzik, hareket düzeni ve çift içindeki iletişim bakımından birbirinden ayrılır.
• Standard ve Latin: Bunlar, her biri tek bir adım dizisi olan danslar değil, birden fazla dansı kapsayan adlandırmalardır.

Çağdaş koreografi bu hareket sözlüklerini kullanabilir, değiştirebilir ya da bilinçli olarak bunlardan kaçınabilir. Bu nedenle stil karışımı ile kendine özgü bir dans stili arasındaki fark izlerken de sana yardımcı olur. Önemli olan, hareketi hangi fikrin düzenlediğidir, yalnızca hangi bilinen adıma benzediği değil.