Popping kontra Locking: Porównanie klasyków streetdance'u

Kto po raz pierwszy ogląda filmy z udziałem tancerzy miejskich, często wrzuca wszystkie ruchy do jednego worka o nazwie streetdance. Jednak za kulisami kryje się fascynująca różnorodność niezależnych dyscyplin. Aby naprawdę zrozumieć różnicę między Popping a Locking, warto przyjrzeć się podstawowej dynamice obu stylów. Choć oba powstały w erze muzyki funk na zachodnim wybrzeżu USA i często błędnie określa się je mianem "Pop-Locking", opierają się na całkowicie przeciwstawnych zasadach ruchu. Locking jest głośny, kreskówkowy, niezwykle ekspresyjny i żyje dzięki gwałtownym zatrzymaniom. Popping natomiast sprawia wrażenie niemal nadprzyrodzonego, płynnego stylu, napędzanego twardymi, mechanicznymi skurczami mięśni.

Zamieszanie wynika zazwyczaj z faktu, że oba style taneczne należą do tak zwanych Funk Styles. Kto jednak zagłębi się w temat, szybko zauważy, że przegląd miejskiego świata tańca wyznacza niezwykle subtelne granice. Tancerze Locking wykorzystują grawitację i pęd swoich kończyn, aby stawiać wybuchowe akcenty. Tancerze Popping natomiast kontrolują każdy mięsień z osobna, aby tworzyć optyczne iluzje. Oba style wymagają lat treningu, ale bazują na całkowicie odmiennych zdolnościach koordynacyjnych.

Mechaniczna magia Poppingu opiera się na bardzo konkretnej technice tańca Popping: tak zwanym popie lub hicie. W tym elemencie tancerz gwałtownie napina określoną grupę mięśni, na przykład w ramieniu, nogach lub na karku, i natychmiast ją rozluźnia w rytm muzyki. Tworzy to wizualny efekt porażenia prądem, który przechodzi przez ciało. Technika ta jest łączona z płynnymi ruchami, krokami oraz iluzjami optycznymi, takimi jak słynny Moonwalk czy efekt fali.

W przypadku Lockingu natomiast elementem nadającym nazwę jest lock. Tutaj tancerz nagle zamraża szybki, zamaszysty ruch w niskiej, lekko ugiętej pozycji, jakby staw wskoczył na swoje miejsce. Pozycje te często wydają się komiksowe i przerysowane. Styl uzupełniają szybkie obroty nadgarstków, czyli Wrist Rolls, oraz energiczne wskazywanie punktów w przestrzeni, czyli Points. Podczas gdy Popping wydaje się bardziej introwertyczny i skupiony, Locking jest ekstrawertycznym zaproszeniem publiczności do wspólnego śmiechu i dzielenia się energią.

Chociaż techniki są przeciwstawne, oba style dzielą wspólną podstawę: precyzyjne wyczucie rytmu. Oba style wymagają doskonałej kontroli nad ciałem oraz umiejętności wizualizacji muzyki aż do najdrobniejszych niuansów. Kto chce zrozumieć istotę Hip-Hop i Streetdance, musi nauczyć się, jak te style interpretują beat. W przypadku Locking nacisk położony jest na off-beat oraz szybkie, synkopowane rytmy, podczas gdy tancerze Popping często wykorzystują mocne werble i uderzenia basu, aby idealnie umieścić swoje akcenty.

We współczesnych pokazach Streetdance często widać połączenie obu światów. Mimo to puryści przywiązują dużą wagę do wyraźnego rozdzielania stylów. Kto opanuje podstawy, może włączyć obie techniki do swojego własnego repertuaru freestyle. Decyzja, czy poświęcić się bardziej kreskówkowemu, energetycznemu Locking, czy iluzjonistycznemu, wysoce precyzyjnemu Popping, zależy ostatecznie od własnego wyczucia ciała i preferowanej jakości ruchu.