Kako je Lambeth Walk naterao London da zapleše

Lambeth Walk potiče iz Londona, ali poznata istorija ovog plesa počinje jednom muzičkom numerom. The Lambeth Walk potiče iz mjuzikla Me and My Girl iz 1937. godine. Ime upućuje na ulicu u Lambethu, poznatu po uličnoj pijaci i radničkoj kulturi. Tako je pjesma na pozornicu donijela konkretnu vezu sa svakodnevnim životom. Sam naziv ulice, međutim, ne dokazuje da je tamo već postojao gotov ples pod tim imenom.

Iz scenske koreografije razvio se šepureći ples u hodu. Izvođač Lupino Lane opisao je pokret kao pretjerano oponašanje hoda Cockneyja. Važna je riječ pretjerano: pozorište ističe svakodnevni pokret kako bi u njemu prepoznao lik i njegov stav. Hodanje postaje izvođački pokret zahvaljujući svjesnom oblikovanju.

Ovo porijeklo objašnjava zašto Lambeth Walk ne treba posmatrati samo kao skup neutralnih koraka. U svom scenskom obliku, hod nosi poruku o ljudima koje prikazuje. Ako te zanimaju pozornice i istorija plesa u Londonu, ovaj primjer pokazuje koliko ples može biti povezan sa svojom prvobitnom pozorišnom funkcijom.

Efikasan scenski pokret još nije gotova verzija društvenog plesa. Na sceni je važno ono što publika vidi. Na plesnom podijumu važno je i da li ljudi mogu zajedno da usvoje pokret i ponove ga. Učiteljica plesa Adele England pretvorila je Lambeth Walk u društveni ples. Zato njenu ulogu treba razlikovati od uloge izvođača Lupina Lanea.

Obrada za plesni podijum bila je samostalan doprinos širenju. Pretvorila je izvođačku ideju u oblik namenjen učesnicima. Ipak, iz toga ne treba da izvodiš određeni niz koraka: dokumentovana istorija nastanka objašnjava promenu formata, a ne sve detalje pokreta u svakoj istorijskoj verziji.

Kod plesova iz pozorišnih komada ovu razliku je lako prevideti. Poznat naslov može učiniti da različita izvođenja deluju kao isto delo. Međutim, scena može biti osmišljena za jednog izvođača, dok plesna verzija treba da omogući zajedničko učestvovanje. Zato je i pri posmatranju i oponašanju plesnih pokreta važno kakvu vrstu izvođenja imaš pred sobom. Upadljiva poza još ne objašnjava njenu funkciju u zajedničkom plesu.

Obrada Adele England pomaže da razumeš zašto istorija Lambeth Walka obuhvata i pozorišni rad i podučavanje plesu. Pominjanje samo jedne od te dve strane skraćuje put od nastupa do učestvovanja.

Iz Locarno Dance Hall-a u Streathamu, plesna verzija Adele England proširila se krajem 1930-ih po celom Ujedinjenom Kraljevstvu. Istorijska plesna dvorana tako je, kao polazište širenja, postala deo istorije. Ova ocena ne govori ništa o pojedinačnim večerima, broju posetilaca ili tačnom toku događaja. Za put plesa dovoljan je potvrđen sled: scenska ideja prerađena za društveni ples prihvaćena je i izvan mesta svog nastanka.

Lambeth Walk je 1938. stigao do Sjedinjenih Država, a plesao se i u Parizu i Pragu. Naziv je zadržao londonsku vezu, iako plesači više nisu poticali iz sredine na koju se prvobitna numera odnosila. U tome je važna razlika između porekla i širenja: ples može biti oblikovan lokalnim okruženjem, a ipak se prihvatiti i drugde.

Iz toga možeš da stekneš precizniju sliku nego što je pruža skraćena verzija „ulična banda postaje ples“. Između svakodnevice i međunarodne mode nalazili su se pesma, scenska koreografija Lupina Lanea i društvena plesna verzija Adele England. Nijedna od ovih etapa ne zamenjuje drugu. Lambeth Walk pokazuje kako kulturne veze mogu ostati sačuvane tokom prenošenja, dok se namena pokreta menja: od karakterizacije na sceni do zajedničkog plesa.